Maarten ‘t Hart heeft een boek geschreven over de zin en onzin over dieet. Zijn mening over voeding, sport worden op een bijzondere manier belicht.

Hoe komt het dat ‘t Hart zijn hele leven broodmager is gebleven, terwijl hij een weergaloze schrokop is? Hoe at hij vroeger en hoe eet hij nu? Het komt allemaal aan bod in dit autobiografisch getinte, ludieke en goed onderlegde boek.

Bestaat er behoefte aan het zoveelste boek over afslanken? Zeker, mits de onzin die er in deze materie gedebiteerd wordt, aan een grondig onderzoek wordt onderworpen. Onzin is de veronderstelling dat overgewicht een nieuw fenomeen is. Reeds in de negentiende eeuw besefte men dat vooral de overvloedige consumptie van koolhydraten verantwoordelijk was voor gewichtstoename.
Onzinnig is het idee dat de sportschool een oplossing biedt voor overgewicht. Of de gedachte dat je zes tot acht glazen water per dag moet drinken. Misleidend zijn de rooskleurige toekomstvisioenen in dieetboeken, van het Atkinsdieet tot het Zonedieet. Maar misleidend is ook de bewering dat diëten niet werken, dat er altijd sprake is van een jojo-effect.
En een zinnige benadering? Wat opvalt in boeken over voedselopname is de geringe aandacht voor de stoelgang. “Overal mag ik in bijten, mits ik daarvan flink ga schijten,” hoort ons uitgangspunt te zijn.

2hf

Bestel dit boek bij bol·com

Het dovemansorendieet
Het dovemansorendieet
Maarten ‘t Hart

Op werkdagen voor 21:30 besteld, morgen in huis!

Hardcover | 161 Pagina’s | Arbeiderspers
ISBN10: 9029565810 | ISBN13: 9789029565813

Klik op de foto hieronder en bekijk een gesprek met Maarten ‘t Hart over zijn boek.

Heb jij dit boek gelezen? geef dan hieronder jouw mening

Reageer op dit artikel

REAGEER ZONDER FACEBOOK

Vul een reactie in ajb
Vul hier je naam in

3 Reacties

  1. Dit boekje benadrukt dat behalve de energie die je met eten binnenkrijgt je deze ook weer moet uitdrukken met name in uitwerpselen. Hij wijst er op dat alleen ‘gemaakt’ eten dik maakt. Toch heb ik nog vragen na het lezen van dit boek en dat vind ik jammer. Vandaar geen vijf sterren. Ik ben gewoon niet ‘laxeergevoelig’. Ik kan met een gerust hart een zak pruimen eten en nog als een konijn keutelen, terwijl de schrijver na het eten van één pruim al buikloop krijgt. Voor de rest dragen de humoristische verhalen over eten behoorlijk bij tot dovemansoren voor alle diëten die er op de markt komen en zijn.

  2. ‘Het Dovemansorendiëet’ is een goed geschreven boek met de persoonlijke ervaringen van ‘t Hart met voedsel. Als je dit boek leest met als doel om af te vallen, dan kom je waarschijnlijk bedrogen uit. Het heet niet voor niets het ‘dovemansorendiëet’. De vorige reageerder heeft gelijk als het inderdaad wel erg somber en schraal is in de keuken van ‘t Hart. Maar als je leest wat hij als kind te eten kreeg, daarbij vergeleken is inderdaad álles lekker.

    Nee, het is een grappig boek waar veel zinnige dingen in staan, en ook een paar onzindingen. Zijn tirade tegen koffie (het woord alleen al, kóffie) is nergens op gebaseerd. Het feit dat spieren leiden tot een hogere energieverbranding, ook in ‘ruststand’, vermeldt hij heel kort in een bijzinnetje omdat het in zijn betoog tegen sport niet goed uitkomt. Maar verder ben ik met veel plezier overgestapt op wat meer reformeten, en sta ik nu tussen de natuurvrouwtjes in de rij met m’n speltbrood en m’n biologische peertjes. Oftewel: zeker een aanrader!

  3. Het boek is op zich geestig geschreven en waarschijnlijk is ook niet alles even serieus bedoeld, maar ik moet er toch niet aan denken dat je alleen via dit Dovemansorendieet slank door het leven zou kunnen gaan! Wat erg toch, dat Hollandse calvinisme en die zûnige schraapzucht, wat doen mensen zichzelf aan! Zou het door het klimaat komen, die sombere schraalhansmentaliteit? Cultuurgebonden is die Hollandse minachting voor eten zeker, want in ‘Latijnse’ landen wordt heel anders gedacht en ook in de joodse cultuur is lekker eten heel belangrijk. En ook zogenaamde Derde Wereldlanden hebben rijke keukens voortgebracht: Thailand, Mexico, India, om er maar eens enkele te noemen.

    De armzalige maaltijden die ‘t Hart uit zijn jeugd beschrijft, zouden in een Engels weeshuis uit de tijd van Oliver Twist niet misstaan hebben, en ik moest onwillekeurig ook denken aan het boek ‘Angela’s Ashes’ van Frank McCourt, over straatarme Ierse immigranten in Amerika.

    Dus eten zou niet lekker mogen zijn, want dan eet je teveel en word je dik. Beste Maarten ‘t Hart, in Japan huldigen mensen het principe dat je gewoon moet stoppen met eten voordat je echt vol zit – er bestaat zelfs een term voor – en Japanners zijn over het algemeen dan ook niet te dik!

    Jammer dat Maarten ‘t Hart blijkbaar nooit kijkt naar de BBC, waar je met grote regelmaat prima kookprogramma’s kunt zien over smakelijk en gezond eten. Iemand als Rick Stein gaat tijdens zijn reizen door Frankrijk, Italië, Griekenland en Spanje juist altijd op zoek naar het authentieke, het meest pure en verse.

    En dan heb je nog de Californische keuken, waarin het eveneens wemelt van de gezonde ingrediënten die ‘t Harts goedkeurig toch zouden moeten kunnen wegdragen.

    Ronduit onzinnig is ‘t Harts tirade tegen sport en tegen het drinken van veel water. Water stroomt zo je lichaam weer uit, dus hoe kun je daar nu in godsnaam van aankomen? Veel water drinken zorgt juist dat je allerlei afvalstoffen sneller kwijtraakt. En dat regelmatig bewegen terdege tot afvallen leidt, heb ik zelf aan den lijve ondervonden. Het zijn alle kleine beetjes bij elkaar die het ‘m doen.

    Een boek dus met veel kletskoek erin, al sprak de humoristische noot mij wel aan. ‘t Harts pleidooi tegen de bio-industrie vind ik volkomen terecht, maar alternatief eten betekent zeker niet dat je veroordeeld bent tot grauwe prutjes op je bord.

Klik hier voor meer ervaringen

Sanne

Mijn naam is Sanne Sanders en ik ben trendwatcher op het gebied van dieet, voeding, gezondheid en beauty. Regelmatig schrijf ik een artikel of review voor vetvrij.com Heb je een vraag of suggestie? Dan kun je me een berichtje sturen.